Bu sayfada

İşlev yararlı bir başlangıç noktasıdır

DISH'i olan kişilerin yaşadığı yük farklıdır. Bazıları tesadüfi görüntüleme bulgusuyla yaşar; diğerleri tutukluk, ağrı, günlük etkinlikler veya belirli bir komplikasyon için yardıma ihtiyaç duyar. Yararlı izlem görüşmesi, görüntülemenin görünüşünün bütün deneyimi tanımladığını varsaymak yerine işlevde neyin değiştiğiyle başlar.1

Zorlaşan etkinlikleri, uykuyu veya yemeyi bölen belirtileri ve işe ya da bakım verme sorumluluklarına etkisini anlatın. Tedavi ekibi rehabilitasyonu, işle ilgili uyarlamaları veya ağrı bakımını görüşebilir. Plan, kişinin klinik bulgularına ve hedeflerine uymalıdır; herkes için tek bir germe düzeninden çıkarılamaz.

Hareket ve genel sağlık

Profesyonel rehabilitasyon, kişinin omurgasının sınırları içinde yararlı hareketi ve gücü korumaya yardımcı olabilir. Küçük DISH egzersiz çalışması, 24 haftada sınırlı fiziksel değişiklikler buldu; kontrol grubu veya kemikleşmeyi geriye döndürme kanıtı yoktu. Bu, sert segmentleri zorlamak veya çalışma programını kopyalamak için reçete yerine kişiye göre rehabilitasyonu görüşmeyi destekler.2

Diyabet, kan basıncı, kan yağları ve diğer genel sağlık sorunları kendi bakımlarını gerektirir. DISH'in metabolik durumlarla ilişkisi, tek bir etkeni düzeltmenin kemik büyümesini durdurduğunu göstermez. Bu durumların ve mevcut ilaçların belirti bakımını veya ameliyatı nasıl etkilediğini sorun. DISH'i iyileştirdiği varsayımıyla takviye başlamayın veya mevcut ilacı değiştirmeyin.3

İlerleme ve yaşam beklentisi

Görüntüleme zamanla değişebilir; ancak ek kemik ile kişinin gelecekteki belirtileri arasındaki ilişki belirsizdir. BT'de daha tamamlanmış bir köprü gibi çalışma sonlanımı, işlev kaybıyla aynı değildir. Prognoz görüşmeleri gerçek komplikasyonu, genel sağlığı, işlevi ve planlı tedaviyi ele almalıdır.3

Engellilik; bir işi yapmada güçlük, klinik işlev değerlendirmesi veya hukuki sistem altında hak kazanma anlamına gelebilir. Bunlar sözcüğün farklı kullanımlarıdır. Tek başına tanı, yardıma hak kazanmayı belirlemez. Kişinin kısıtlılıklarının belgelenmesi ve ilgili yerel kurallar gerekir.

Osteofit ameliyatından sonra

İzlem, ameliyatın ele alması amaçlanan sorunu ölçmelidir. Servikal disfajide yutma belirtileri ve işlev, görüntülerle birlikte önemli olabilir. Önerilen bir torakal işlem için ağrının, işlevin ve iddia edilen herhangi bir organ sonucunun kendi tanımlanmış ölçümleri ve kanıtı gerekir. Erken düzelme otomatik olarak kalıcı rahatlama değildir.

Görüntülemede yeniden büyüme, yeni kemiğin görünür olması demektir. Belirti nüksü, özgün klinik sorunun geri dönmesidir. Tekrar ameliyat, başka bir işlemin yapılmasıdır. Miyamoto'nun yedi servikal hastası bu ayrımı gösterir: hepsinde görünür yeniden büyüme vardı, beşi son izlemde belirtisizdi, ikisinde daha sonra disfaji gelişti ve biri başka bir ameliyat geçirdi. Ortalama izlem dokuz yıl, aralık altı–on üç yıldı. Bu gözlemler torakal nüks takvimini öngörmez.4

Chung'un daha kısa servikal izleminde, daha sonraki tam ölçümleri olan 17 olgunun üçünde belirtiler geri döndü; o sürede ek cerrahi olmadı. Yayının 29.5 aylık özet değeri tutarsız biçimde ortalama veya medyan olarak adlandırılmıştır. Farklı izlem süreleri ve tanımlar, doğrudan oran karşılaştırmasını yanıltıcı kılar.5

Ne zaman geri başvurulacağını kararlaştırın

Hangi değişikliklerin yeni randevu gerektirdiğini, izlemin neyi saptamayı amaçladığını ve tekrar görüntülemenin bakımı değiştirip değiştirmeyeceğini sorun. Yaralanma sonrası belirgin yeni omurga ağrısı veya yeni nörolojik belirtiler, rutin izlemi beklemek yerine profesyonel değerlendirmeyi gerektirmelidir.6

Ekip için kısa bir belirti, önceki incelemeler ve sorular listesi tutun. İyileşme ve izlem planları bu görüşmenin parçasıdır. Amaç, kanıtların henüz neyi öngöremediğini kabul ederek kişinin sorunlarını anlamak ve yönetmektir.

Kaynaklar

  1. Cleveland Clinic. Diffuse Idiopathic Skeletal Hyperostosis. Updated 28 April 2024. Kaynak ↩
  2. Al-Herz A et al. Clinical Rheumatology. 2008;27:207–210. doi:10.1007/s10067-007-0693-z. PubMed ↩
  3. Mader R et al. RMD Open. 2017;3:e000472. doi:10.1136/rmdopen-2017-000472. Kaynak ↩
  4. Miyamoto K et al. European Spine Journal. 2009;18:1652–1658. doi:10.1007/s00586-009-1133-3. PubMed ↩
  5. Chung YS et al. Yonsei Medical Journal. 2020;61:341–348. doi:10.3349/ymj.2020.61.4.341. Kaynak ↩
  6. Reinhold M et al. Global Spine Journal. 2018;8(2 Suppl):56S–68S. doi:10.1177/2192568217736268. Kaynak ↩