Bu sayfada

Benzer tutukluk, farklı klinik sorular

DISH ve sıklıkla AS diye kısaltılan ankilozan spondilit, kemik köprüleriyle birlikte sert bir omurga oluşturabilir. Birbirinin yerine kullanılabilecek tanılar değildir. AS, inflamatuvar aksiyel spondiloartrit yelpazesine aittir. DISH, bağ ve tendon tutunma yerlerinde belirgin kemikleşmeyle tanımlanır; farklı bir örüntüsü ve tam anlaşılmamış bir nedeni vardır. Tanımları karşılaştırmak yalnızca öykü, muayene ve tüm görüntüleme birlikte değerlendirildiğinde yararlıdır.1

DISH'te sıklıkla omurların ön ve yan yüzleri boyunca geniş, kalın, akıcı köprüler vardır. AS'de daha ince, daha dikey yönelimli sindesmofitler ve inflamatuvar sakroiliak değişiklikler görülebilir. Bunlar tanımlayıcı eğilimlerdir; evde güvenilir bir ayrım yapma yöntemi değildir. Başvuru yaşı, belirti örüntüsü ve diğer klinik özellikler yorumlamaya yardımcı olur; alışılmadık veya örtüşen görünümler de vardır.1

Sakroiliak eklemler ayrıntılı değerlendirme gerektirir

Sakroiliak eklemler sakrumu pelvise bağlar. Klasik DISH ölçütleri bazı sakroiliak eklem bulgularını dışlamıştır; bu, bu eklemlerin DISH'te her zaman normal olması gerektiği yönünde hatalı bir ifadeye yol açabilir. Daha sonraki BT çalışmaları eklem dışında köprüleşme ve başka değişiklikler göstermiştir. Yahara'nın çalışması, DISH'i olan 86 lomber cerrahi hastasını DISH'i olmayan, eşleştirilmiş 85 hastayla karşılaştırdı; seçilmiş hasta grubu DISH'i olan herkesi temsil edemez.2

Eklem dışındaki ön köprü, eklem içi füzyon ve eroziv inflamatuvar değişiklikler farklı gözlemlerdir. Bağlam içinde uzman yorumlaması gerektirir. Tek bir sakroiliak eklem değişikliği de bunun yokluğu da okur için tanıyı kesin olarak çözmez. İnflamatuvar hastalık kaygısı sürüyorsa kişinin romatoloji değerlendirmesine ihtiyacı olabilir.1

Dejenerasyon ve OPLL de farklıdır

Dejeneratif spondiloz, sıklıkla osteofitlerle birlikte diskleri ve eklemleri tutan, aşınmayla ilişkili değişiklikleri ifade eder. DISH'in farklı karakteristik örüntüsü vardır; ancak dejenerasyon da onunla birlikte bulunabilir. Disk yüksekliğinin göreceli korunması, klasik DISH sınıflandırmasının özelliğidir; etkilenen herkesin disklerinin normal olduğuna ilişkin bir vaat değildir.1

OPLL, posterior longitudinal bağın kemikleşmesi demektir. “Posterior”, yani arkada olması önemlidir: bu bağ, DISH'te genellikle tartışılan belirgin ön köprülerden farklı olarak omur gövdelerinin arkasında, omurga kanalı içinde bulunur. Kanal daralması veya nörolojik belirtiler kendi değerlendirmelerini gerektirir. Chung'un seçilmiş servikal disfaji kohortu, birlikte bulunan kemikleşme durumları olan hastaları içeriyordu; birlikte bulunmaları bu durumları eş anlamlı yapmaz.3

Ayrım bakımı neden değiştirir?

Aktif inflamatuvar AS için incelenmiş bir tedavi, DISH için hastalığı değiştiren tedavi olarak otomatik biçimde sunulamaz. Tersine, yutma tıkanıklığını hedefleyen bir osteofit ameliyatı AS'nin inflamatuvar biyolojisini veya omurga ağrısının tüm nedenlerini tedavi etmez. “İnflamatuvar olmayan”, AS'den geleneksel bir ayrımdır; DISH'te yerel iltihabın olası hiçbir rolü olmadığına ilişkin kesin bir iddia değildir.1

Her iki durum da ankiloz oluşturabilir; bu nedenle yaralanma kanıtları sıklıkla bunları birleştirir. Karışık ankilozlu omurga grubundan gelen kırık önerisi bu şekilde tanımlanmalıdır. Olası instabil yaralanmayı değerlendirmenin aciliyeti, görüntülere hangi kronik tanının en uygun olduğuna karar vermekten farklıdır.4

Yararlı görüşme soruları şunlardır: Her tanıyı ne destekliyor, hangi durumlar birlikte bulunuyor ve hangi bulgu mevcut belirtiyi açıklıyor? Hangi ek değerlendirmenin planı değiştireceğini sorun. Bir görüntüleme karşılaştırması sayfasına dayanarak ilaç değiştirmekten veya AS tedavisi benimsemekten kaçının.

Kaynaklar

  1. Mader R et al. RMD Open. 2017;3:e000472. doi:10.1136/rmdopen-2017-000472. Kaynak ↩
  2. Yahara Y et al. BMC Musculoskeletal Disorders. 2020;21:93. doi:10.1186/s12891-020-3105-z. Kaynak ↩
  3. Chung YS et al. Yonsei Medical Journal. 2020;61:341–348. doi:10.3349/ymj.2020.61.4.341. Kaynak ↩
  4. Reinhold M et al. Global Spine Journal. 2018;8(2 Suppl):56S–68S. doi:10.1177/2192568217736268. Kaynak ↩